Het vangen van verwilderde zwerfkatten is een geduldig werkje. In juni 2004 kregen we een melding van een paar nestjes van verwilderde zwerfkatten. Voor dat wij ter plaatse komen vragen we de melder de moeder en haar kittens op een vaste tijd te voeren zodat ze zich op een vaste tijd laten zien. Dat scheelt een hoop wachttijd. Toen wij arriveerde zat de hele familie al te wachten op het diner. Op de foto staat de vangkooi al op scherp één ferme ruk aan het touwtje en we zouden één kitten hebben. Maar dat doen we dus niet. We nemen alles of niets. We lopen de kans dat de rest zo schrikt dat de rest van de familie nooit meer de kooi in loopt. Ook alleen de moeder kan je niet meenemen want de kittens kunnen nog niet voor zichzelf zorgen. Dus rustig afwachten.

Kijk aan, een tweede kitten zit al in de vangkooi. De vangkooi werkt heel simpel. Het klepje waar de katten onderdoor moeten om de kooi in te komen wordt geblokkeerd door een klein spijkertje. Aan het spijkertje zit een touwtje dat in de hand licht van de medewerker van de dierenambulance. Deze zit nu ruim vijf meter verder in volle spanning te wachten. Als we de familie gevangen hebben worden deze naar het asiel gebracht. De kittens kunnen nog geplaatst worden in een nieuw huis. De moederpoes zal nooit meer echt aan mensen kunnen wennen. Zij zal worden gesteriliseerd en in overleg met de bewoners worden terug geplaatst. Maar moeders moet dan wel eerst de kooi in. Maar ze laat eerst haar jongen eten en waakt voor gevaar. Gelijk heeft ze.

Inmiddels zitten er drie al in de kooi maar nummer vier denkt een gaatje te vinden van boven af. De witte poes achter de kooi hoort niet bij de familie, voor haar moet we later nog een keertje terug komen. Als u geïnteresseerd bent in één van de kittens dan kunt u contact opnemen met het dierenasiel Crailo telefoon: 0900-2020330. In middels zaten we al aan ons tweede kopje koffie, de vierde kitten kon de ingang maar niet vinden. Van alle kanten heeft ze het geprobeerd maar na het tweede bakje voer wist ook zij de ingang te vinden. Alle vier zaten ze heerlijk te smikkelen. Nu de moeder nog, zij zat nog steeds alles op een afstandje te bekijken. Maar zonder haar hadden we de kooi niet dichtgetrokken. Ze zou erg geschrokken hebben en om het vertrouwen weer terug te winnen, dat had wel even geduurd.

Ja daar gaat ze, eindelijk won de honger van het moederinstinct. Maar ze bleef nog lang met twee pootjes buiten de kooi staan. Uiteindelijk stapte ze helemaal de kooi in. Met een klap viel het luikje dicht. Even raakte de familie in paniek, gauw een deken over de vangkooi. Daar werd de familie al gauw rustig van en even later hoorde we bekjes al weer smakken. Ze hadden zo'n honger dat de gevangenschap ze even koud liet.

Wilt u het werk van de dierenambulance steunen? Word dan donateur. Dat kan al vanaf €12,50 per jaar.

!! KLIK HIER !!